Several days ago a friend told me that, unsatisfied with the local bar scene, he decided to try his luck on an online dating service. He showed me the profiles of a few girls that seemed interested in him. Browsing through these I was struck by how a great majority of them listed “shopping” as “one of the things I like to do most.” Here I saw proof of the greatest, most wide scale brain washing in history. Never mind hanging out with friends, never mind reading, or writing or taking walks in the park; what these American girls apparently want to do most in their spare time is take a walk through the mall. Shopping hasn’t changed – It is simply a process, like going to the dentist, or tearing the weeds out of our garden: a means to an end. Yet here it was, seemingly the end in itself. This widespread perception of shopping as a past time got me wondering about the implications of what, as a culture, we value, and about what makes us happy. Some theories allude to a sense of internal emptiness which the accumulation of "material status symbols" temporarily remedies. For me, the need to buy is an indication that as a society we are vastly insecure and unfulfilled, and compulsively clutter our lives with material possessions in a misguided effort to live life to the fullest.

As children we follow our parents as they push the shopping cart through the aisles, and ask “Mom can you buy me this? Mom can you buy me that?” and when she invariably shakes her head no, we feel distraught. The popular kid at school comes in everyday with something shiny and new, and everybody looks up to him. We cry, and dream of the day we won’t have to ask – the day when we’ll be the ones coming into class everyday with something shiny and new – the day when everybody will look up to us. When that faithful day arrives we feel elated. We buy the things everyone wants and for that reason everyone notices us. The shopping experience becomes an expression not just of our freedom, but of our value as human beings in the eyes of others. In this sense, it’s no surprise that many of us truly live to buy. The me that buys is better than the me that doesn’t; the me that buys has more self respect - its the me that believes, like L’Oreal says, I buy “because I’m worth it” –

There is this undeniable commercialization of life: Toshiba tells me to buy in order to “choose freedom” – Diesel tells me to buy their jeans “for successful living” – Coca Cola tells me to consume it’s soft drinks so I can “live on the coke side of life” – Mars Candy tells me to buy because “a mars a day helps me work, rest and play”. Such corporate slogans have been around from the moment we were pushed into the world. It would be foolish to think we’ve managed to grow up unaffected by their ceaseless effort to hook us – especially not if we grew up watching after-school television. Schopenhauer once said that in life a man may do what he wants, be he cannot want what he wants. I think that shopping has become a manifestation of the extent to which we cannot, as Schopenhauer said, want what we want, but instead want what we are told to want.
Our own psychological well being aside, consider the social/moral implications of mindlessly shopping simply for the pleasure of it. Wal-Mart says “Save Money. Live Better” but at what moral cost? You’re more affordable, comfortable consumption means that you’re contributing to the closing down thousands of independently owned business, and instead supporting a business that consistently violates human rights. The coca-cola company is guilty of reselling its industrial waste to Indian farmers as fertilizer, despite its containing hazardous chemicals. Mars Bars (along with Hershey’s and Nestle) make their candy with cocoa purchased from Farms on the Ivory Coast and Ghana which use child labour (and in some cases child enslavement). When asked to purchase a greater percentage of their cocoa from fair trade farms, these corporations responded by saying that it is not their responsibility to change their practices since they did not personally own the farms from which they bought the cocoa. I find this kind of attitude prevalent, and not only within the corporate circle, but more generally dispersed among the population.

These are just a few examples, but the truth is that a vast majority of big-shot corporations are guilty of some degree of human rights, and environmental violations all in the name of getting you to spend your money on their crap. Scary thing is that their tactics have been working on us all along – they tell us what is desirable, and we believe them. Diesel Jeans owner is quoted as having said, “We’re not selling a product, we’re selling a life style” – and I believe this is the philosophy behind most of the brands we are compelled to buy. But the life style they’re trying to sell us is just a packaged fantasy of what’s supposed to make us happy – a fantasy that keeps us buying, and all too often ignores the cold reality of its pursuit for profit. By choosing to shop till we drop without a single thought to the moral actions of major corporations we buy from, we are thereby guilty of contributing to their human rights violations. On the other hand, within some corporate circles I’ve seen the word “awareness” ironically morphed into “aWEARness” as a marketing strategy which attempts to inform the public of various social issues, while simultaneously urging them to buy the product associated with the given social message. Kenneth Cole is one of these, and his (in)famous advertising campaigns have a distinct socially conscious flavour, bearing slogans such as “we are all potential [AIDS] carriers” over the latest trends in hand-bags. Now, admittedly, this approach is highly preferable to corporate, and public indifference to such issues, but at the same time I can’t help thinking that such ads, in the process of directing our attention to important social issues (and by default their products and services) they are in the process commodifying philanthropy, and compassion itself.

Faire des emplettes comme passe-temps
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Il y a plusieurs jours un ami m'a dit que cela, mécontent de la scène locale de barre, il a décidé d'essayer sa chance à un service datant en ligne. Il m'a montré les profils de quelques filles qui ont semblé intéressées par lui. Lecture rapide par ces derniers j'ai été frappé par la façon dont une grande plupart d'entre elles des « achats » énumérés en tant que « une des choses j'aiment faire les la plupart. » J'ai vu la preuve du plus grand, la plupart de cerveau répandu lavant dans l'histoire. Ça ne fait rien traîner avec des amis, ne s'occupent jamais la lecture, ou l'écriture ou la prise marche en parc ; ce que ces filles américaines veulent apparemment faire les la plupart dans leur temps libre sont prise par promenade par le mail. Les achats n'ont pas changé - c'est simplement un processus, comme aller au dentiste, ou déchirer les herbes hors de notre jardin : moyens à une extrémité. Pourtant ici il était, apparemment la fin en soi. Cette perception répandue des achats car a après le temps m'a obtenu s'interrogeant sur les implications de ce que, comme culture, nous évaluons, et au sujet de ce qui nous rend heureux. Quelques théories font référence à un sens du vide interne du lequel l'accumulation « des symboles matériels de statut » remédie à temporairement. Pour moi, la nécessité d'acheter est une indication qui car une société nous sont énormément peu sûre et non atteinte, et encombrer compulsif nos vies avec les possessions matérielles dans un effort mal orienté de vivre la vie pleinement.

Pendant que les enfants nous suivent nos parents pendant qu'ils poussent le caddie par les bas-côtés, et demandent la « maman peut-elle vous m'acheter ceci ? La maman peut vous m'acheter cela ? » et quand elle secoue invariablement son non principal, nous nous sentons éperdus. L'enfant populaire à l'école vient dans journalier avec quelque chose de brillant et nouveau, et tout le monde regarde jusqu'à lui. Nous pleurons, et rêve du jour où nous ne devrons pas demander - le jour quand nous serons ceux héritants la classe journalière avec quelque chose de brillant et nouveau - le jour quand tout le monde regardera jusqu'à nous. Quand ce jour fidèle arrive nous nous sentons exaltés. Nous achetons les choses que chacun veut et pour cette raison chacun nous note. L'expérience d'achats devient une expression non simplement de notre liberté, mais de notre valeur en tant qu'êtres humains aux yeux de d'autres. Dans ce sens, il n'est aucune surprise que bon nombre d'entre nous vraiment de phase d'acheter. Je que les achats est meilleur que je qui pas ; je que les achats a plus d'amour-propre - son je qui croit, comme L'Oreal dit, que j'achète « parce que je suis en valeur lui » -

là est cette commercialisation indéniable de la vie : Toshiba m'indique pour acheter « choisissez la liberté » - le diesel m'indique pour acheter que leurs jeans « pour la vie réussie » - le coca-cola m'indique que la consommer est les boissons non alcoolisées ainsi moi bidon « de phase du côté de coke de la vie » - la sucrerie de Mars m'indique pour acheter parce que « Mars par jour m'aide à travailler, se reposer et jouer ». De tels slogans de corporation ont été autour du moment où nous avons été poussés dans le monde. Il serait idiot pour penser que nous sommes parvenus à grandir inchangés par leur effort incessant de nous accrocher - particulièrement pas si nous accroissions la télévision vers le haut de observation d'après-école. Schopenhauer une fois que dit que dans la vie un homme peut faire ce qu'il veut, soyez il ne peut pas vouloir ce qu'il veut. Je pense que les achats sont devenus une manifestation du point auquel nous ne pouvons pas, comme Schopenhauer dit, vouloir ce que nous voulons, mais voulons à la place ce que nous sommes dits pour vouloir.
Notre propre bien-être psychologique de côté, considère implications sociales/morales de faire des emplettes stupidement simplement pour le plaisir de lui. Le Wal-Marché indique « économiser l'argent. Meilleur de phase » mais à quel coût moral ? Vous êtes plus accessible, la consommation confortable signifie que vous contribuez aux milliers de fermeture vers le bas des affaires indépendamment possédées, et à la place soutenant des affaires qui violent uniformément des droits de l'homme. La compagnie de coca-cola est coupable de revendre sa perte industrielle aux fermiers indiens comme engrais, en dépit de ses produits chimiques dangereux contenants. Les barres de Mars (avec Hershey et Nestle) font leur sucrerie avec du cacao acheté à partir des fermes sur la Côte d'Ivoire et le Ghana qui emploient le travail des enfants (et dans certains cas l'asservissement d'enfant). Une fois demandées à acheter un plus grand pourcentage de leur cacao des fermes du commerce de foire, ces sociétés ont répondu en disant qu'il n'est pas de leur responsabilité de changer leurs pratiques puisqu'ils n'ont pas personnellement possédé les fermes dont ils ont acheté le cacao. Je trouve cette sorte d'attitude répandue, et non seulement dans le cercle de corporation, mais plus généralement dispersé parmi la population.

Ce sont justes quelques exemples, mais la vérité est qu'une grande majorité de grand-a tiré des sociétés sont coupable d'un certain degré de droits de l'homme, et des violations environnementales tous au nom de vous obliger à dépenser votre argent en leur merde. La chose effrayante est que leur tactique avaient travaillé à nous tous le long - ils nous indiquent que ce qui est souhaitable, et nous les croyons. Le propriétaire diesel de jeans est cité comme après avoir été dit, « nous ne vendons pas un produit, nous vendons un style de vie » - et je crois que c'est la philosophie derrière la plupart des marques que nous sommes obligés d'acheter. Mais le style de vie où ils essayent de nous vendre est juste une imagination emballée de ce qui est censé nous rendre heureux - une imagination qui nous continue acheter, et tout ignore trop souvent la réalité froide de sa poursuite pour le bénéfice. Par le choix pour faire des emplettes jusqu'à ce que nous nous laissions tomber sans pensée simple aux actions morales des sociétés principales que nous achetons de, nous sommes de ce fait coupables de contribuer vers leurs droits de l'homme des violations. D'une part, dans quelques cercles de corporation j'ai vu que le mot « conscience » morphed ironiquement dans le « aWEARness » comme stratégie de vente qui essaye d'informer le public de diverses questions sociales, tout en simultanément les invitant à acheter le produit s'associait au message social donné. Kenneth Cole est l'un de ces derniers, et ses (dedans) campagnes publicitaires célèbres ont une saveur socialement consciente distincte, soutenant des slogans tels que « nous sont tous les [porteurs potentiels de SIDA] » au-dessus des tendances les plus récentes dans des sacs à main. Maintenant, évidemment, cette approche est fortement préférable à l'indifférence de corporation et et publique à de telles questions, mais en même temps je ne peux m'empêcher de penser qu'un tel ADS, en cours de diriger notre attention aux questions sociales importantes (et transférez près leurs produits et services) ils sont en philanthropie commodifying de processus, et la compassion elle-même.

El hacer compras como manía
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Hace varios días un amigo me dijo que eso, insatisfecho con la escena local de la barra, él decidiera intentar su suerte en un servicio que fechaba en línea. Él me demostró los perfiles de algunas muchachas que se parecían interesadas en él. El hojear con éstos me pulsé cómo una gran mayoría de ellos las “compras mencionadas” como “una de las cosas yo tiene gusto de hacer la mayoría.” Aquí vi la prueba del más grande, la mayoría del cerebro ancho de la escala que se lavaba en historia. Nunca importe el colgar hacia fuera con los amigos, nunca importan el leer, o la escritura o el tomar camina en el parque; qué estas muchachas americanas desean al parecer hacer la mayoría en su tiempo disponible es toma a la caminata a través de la alameda. Las compras no han cambiado - es simplemente un proceso, como ir al dentista, o el rasgado de las malas hierbas de nuestro jardín: medios a un extremo. Con todo aquí estaba, aparentemente el fin en sí. Esta opinión extensa de las compras como a más allá del tiempo me consiguió que se preguntaba sobre las implicaciones de lo que, como cultura, valoramos, y sobre qué nos hace felices. Algunas teorías refieren a un sentido del vacío interno que la acumulación de los “símbolos materiales del estado” remedie temporalmente. Para mí, la necesidad de comprar es una indicación que pues una sociedad nosotros es sumamente insegura e incumplida, y obligatoriamente estorbar nuestras vidas con las posesiones materiales en un esfuerzo equivocado de vivir vida al más lleno.

¿Mientras que los niños nosotros siguen a nuestros padres mientras que empujan el carro de compras a través de los pasillos, y piden la “mamá puede usted comprarme esto? La mamá puede usted comprarme eso?” y cuando ella sacudare invariable su no principal, nos sentimos locos. El cabrito popular en la escuela viene en diario con algo brillante y nuevo, y todos mira hasta él. Gritamos, y sueño del día que no tendremos que pedir - el día en que seremos los que está que entran en la clase diaria con algo brillante y nuevo - el día en que todos mirará hasta nosotros. Cuando llega ese día fiel nos sentimos elated. Compramos las cosas que cada uno desea y por esa razón cada uno nos nota. La experiencia de las compras se convierte en una expresión no justa de nuestra libertad, pero de nuestro valor como seres humanos a los ojos de otras. En este sentido, no es ninguna sorpresa que muchos de nosotros verdaderamente vivos de comprar. Yo que las compras son mejores que yo que no lo hace; que las compras tienen más amor propio - su yo que cree, como L'Oreal dice, que compro “porque estoy digno de él” -

allí es esta comercialización innegable de la vida: Toshiba me dice para comprar para “elija la libertad” - el diesel me dice comprar que sus pantalones vaqueros “para la vida acertada” - la Coca-Cola me dice que consumirla sea bebidas no alcohólicas así que yo poder “viva en el lado del coque de la vida” - el caramelo de Marte me dice comprar porque “un Marte al día me ayuda a trabajar, a reclinarse y a jugar”. Tales lemas corporativos han sido alrededor a partir del momento que nos empujaron en el mundo. Sería absurdo pensar que hemos manejado crecer para arriba inafectados por su esfuerzo incesante de engancharnos - especialmente no si crecimos la televisión de la después-escuela para arriba que miraba. Schopenhauer una vez que sea dicho que en vida un hombre puede hacer lo que él desea, sea él no puede desear lo que él desea. Pienso que las compras se han convertido en una manifestación del grado a el cual no podemos, como Schopenhauer dicho, desear lo que deseamos, sino que por el contrario deseamos lo que nos dicen para desear.
Nuestro propio bienestar psicologico a un lado, considera las implicaciones sociales/morales mindlessly de hacer compras simplemente para el placer de él. El Wal-Centro comercial dice “excepto el dinero. ¿Mejor vivo” pero en qué coste moral? Usted es más comprable, la consumición cómoda significa que usted está contribuyendo al cierre abajo de millares de negocio independientemente poseído, y en lugar de otro apoyando un negocio que viole constantemente derechos humanos. La compañía de la Coca-Cola es culpable de revender su basura industrial a los granjeros indios como fertilizante, a pesar de sus productos químicos peligrosos que contienen. Las barras de Marte (junto con Hershey y Nestle) hacen su caramelo con el cacao comprado de las granjas en la Costa de Marfil y el Ghana que utilizan el trabajo de niño (y en algunos casos el enslavement del niño). Cuando estaban pedidas comprar un mayor porcentaje de su cacao de granjas del comercio de la feria, estas corporaciones respondieron diciendo que no es su responsabilidad cambiar sus prácticas puesto que no poseyeron personalmente las granjas de las cuales compraron el cacao. Encuentro esta clase de actitud frecuente, y no sólo dentro del círculo corporativo, pero dispersado más generalmente entre la población.

Éstos son justos algunos ejemplos, pero la verdad es que una mayoría extensa de grande-tiró a las corporaciones es culpable de un cierto grado de derechos humanos, y de las violaciones ambientales todas en nombre de conseguirle pasar su dinero en su crap. La cosa asustadiza es que sus táctica ha estado trabajando en nosotros todos adelante - nos dicen que cuál es deseable, y lo creemos. Cotizan el dueño diesel de los pantalones vaqueros como siendo dicho, “no estamos vendiendo un producto, estamos vendiendo un estilo de vida” - y creo ésta es la filosofía detrás la mayor parte de de las marcas de fábrica que a nos obligan que compremos. Pero el estilo de vida que están intentando vendernos es justo una fantasía empaquetada de qué se supone para hacernos felices - una fantasía que nos guarda el comprar, y toda no hace caso demasiado a menudo de la realidad fría de su búsqueda para el beneficio. Eligiendo hacer compras hasta que caemos sin un solo pensamiento a las acciones morales de corporaciones importantes que compramos de, somos de tal modo culpables de contribuir a sus derechos humanos violaciones. Por otra parte, dentro de algunos círculos corporativos he visto que la palabra “conocimiento” morphed irónico en “aWEARness” como estrategia de la comercialización que procura informar al público varias ediciones sociales, mientras que simultáneamente las impulsaba comprar el producto se asoció al mensaje social dado. Kenneth Cole es uno de éstos, y sus (adentro) campañas publicitarias famosas tienen un sabor social consciente distinto, llevando lemas tales como “nosotros son todos los portadores potenciales [del SIDA]” sobre las tendencias más últimas de bolsos. Ahora, obviamente, este acercamiento es altamente preferible a la indiferencia corporativa, y pública a tales ediciones, pero al mismo tiempo no puedo dejar de pensar que tales anuncios, en curso de dirigir nuestra atención a las ediciones sociales importantes (y cerca omita sus productos y servicios) ellos están en la filantropía commodifying de proceso, y la compasión sí mismo.

Acquistando come hobby
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Parecchi giorni fa un amico mi ha detto che quello, unsatisfied con la scena locale della barra, decidesse provare la sua fortuna su un servizio datante in linea. Mi ha mostrato i profili di alcune ragazze che hanno sembrato interessate in lui. Passando in rassegna con questi sono stato colpito da come una maggioranza di loro grande “shopping„ elencato come “una delle cose io gradisce fare la maggior parte.„ Qui ho visto la prova del più grande, la maggior parte del cervello su vasta scala che si lava nella storia. Non si occupi di mai appendere fuori con gli amici, mai non si occupano di leggere, o la scrittura o prendere cammina nel parco; che cosa queste ragazze americane desiderano apparentemente fare la maggior parte nel loro tempo libero è introito un la camminata attraverso il centro commerciale. Lo Shopping non è cambiato - è semplicemente un processo, come andare al dentista, o lo strappo delle erbacce dal nostro giardino: mezzi ad un'estremità. Tuttavia qui era, apparentemente la fine in sè. Questa percezione diffusa di shopping poichè la a oltre tempo lo ha ottenuto che mi domando circa le implicazioni di che cosa, come coltura, stimiamo e circa che cosa li rende felici. Alcune teorie alludono ad un senso di emptiness interno che l'accumulazione “dei simboli materiali di condizione„ temporaneamente rimedia. Per me, la necessità di comprare è un'indicazione che poichè una società noi è notevolmente insicura e non realizzata e compulsively stipare delle nostre vite con i possessi materiali in uno sforzo disorientato vivere vita pienamente.

Mentre i bambini noi seguono i nostri genitori mentre spingono il carrello di shopping tramite le navate e chiedono “il Mom può voi comprarlo questo? Il Mom può voi comprarlo quello?„ e quando agita invariabilmente il suo no capo, riteniamo distraught. Il capretto popolare alla scuola viene in giornaliere con qualche cosa di lucido e nuovo ed ognuno osserva fino lui. Gridiamo e sogno del giorno che non dovremo chiedere - il giorno in cui saremo quei che entrano nel codice categoria giornaliere con qualche cosa di lucido e nuovo - il giorno in cui ognuno osserverà fino noi. Quando quel giorno fedele arriva riteniamo elated. Compriamo le cose che tutto desidera e per quel motivo tutto li nota. L'esperienza di shopping si trasforma in in un'espressione non giusta della nostra libertà, ma del nostro valore come esseri umani secondo altre. In questo senso, è sorpresa che molti di noi allineare in tensione comprare. Me che i buys è migliori del me che non; me che i buys ha più rispetto di auto - relativo me che crede, come L'Oreal dice, che compro “perché sono degno esso„ -

là sono questa commercializzazione innegabile di vita: Toshiba mi dice per comprare per “scelga la libertà„ - il Diesel mi dice di comprare i loro jeans “per la vita riuscita„ - la coca-cola mi dice che consumarla sia bibite analcoliche in modo da io latta “in tensione dal lato del coke di vita„ - la caramella del Marte mi dice di comprare perché “un Marte un il giorno lo aiuta a funzionare, riposarsi e giocare„. Tali slogan corporativi hanno provenuti intorno dal momento che siamo stati spinti nel mondo. Sarebbe insensato pensare che fossimo riuscito a svilupparci in su inalterati dal loro sforzo ceaseless agganciarli - particolarmente non se sviluppassimo la televisione in su guardante della dopo-scuola. Schopenhauer una volta che detto che nella vita un uomo può fare che cosa desidera, sia lui non può desiderare che cosa desidera. Penso che lo shopping si sia trasformato in in una manifestazione del limite a cui non possiamo, come Schopenhauer detto, desiderare che cosa desideriamo, ma preferibilmente desideriamo che cosa ci diciamo a per desiderare.
Il nostro proprio benessere psicologico da parte, considera implicazioni sociali/morali mindlessly di acquisto semplicemente per il piacere di esso. Il Wal-Mart dice “risparmi soldi. Migliore in tensione„ ma a che costo morale? Siete più acquistabili, il consumo comodo significa che state contribuendo alla chiusura giù le migliaia del commercio indipendentemente posseduto e preferibilmente sostenendo un commercio che viola costantemente i diritti dell'uomo. L'azienda della coca-cola è colpevole di rivendere il relativo spreco industriale ai coltivatori indiani come fertilizzante, malgrado i relativi prodotti chimici pericolosi contenenti. Le barre del Marte (con Hershey e Nestle) fanno la loro caramella con cacao comprato dai poderi sull'Ivory Coast e sul Ghana che usano il lavoro del bambino (ed in alcuni casi enslavement del bambino). Una volta chieste di comprare una percentuale più grande del loro cacao dai poderi di commercio della fiera, queste società hanno risposto dicendo che non è la loro responsabilità di cambiare le loro pratiche poiché non hanno posseduto personalmente i poderi da cui comprassero il cacao. Trovo questo genere dell'atteggiamento prevalente e non solo all'interno del cerchio corporativo, ma disperso più generalmente fra la popolazione.

Questi sono giusti alcuni esempi, ma la verità è che una vasta maggioranza di gran-ha sparato le società è colpevole di un certo grado dei diritti dell'uomo e delle violazioni ambientali tutte in nome del convincerli a spendere i vostri soldi sul loro crap. La cosa spaventosa è che le loro tattiche sta lavorando noi tutti avanti - ci dicono che che cosa è desiderabile e le crediamo. Il proprietario diesel dei jeans è citato come dicendosi, “non stiamo vendendo un prodotto, stiamo vendendo uno stile di vita„ - e credo che questa sia la filosofia dietro la maggior parte delle marche siamo costretti a comprare. Ma lo stile che di vita stanno provando a venderli è giusto una fantasia impaccata di che cosa è supposto per renderlo felici - una fantasia che li mantiene comprare e tutta ignora troppo spesso la realtà fredda del relativo inseguimento per il profitto. Scegliendo acquistare finchè cadiamo senza un singolo pensiero alle azioni morali delle società che importanti compriamo da, siamo quindi colpevoli di contribuire ai loro diritti dell'uomo le violazioni. D'altra parte, all'interno di alcuni cerchi corporativi ho visto che la parola “consapevolezza„ morphed ironicamente “nel aWEARness„ come strategia di vendita che tenta di informare il pubblico di varie edizioni sociali, mentre simultaneamente le invitavano a comprare il prodotto si è associato con il dato messaggio sociale. Kenneth Cole è uno di questi e le sue (dentro) campagne pubblicitarie famose hanno un sapore socialmente cosciente distinto, sopportanteci gli slogan come “sono tutti gli elementi portanti potenziali [del AIDS]„ sopra le tendenze più recenti in borse. Ora, evidentemente, questo metodo è altamente preferibile ad indifferenza corporativa e e pubblica a tali edizioni, ma allo stesso tempo non posso contribuire a pensare che tali annunci, nel corso del dirigere la nostra attenzione alle edizioni sociali importanti (e vicino stabilizzi i loro prodotti e servizi) siano in filantropia commodifying trattata e la pietà in se.

Einkauf als Liebhaberei
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Vor einigen Tagen erklärte ein Freund mir, daß dem, unsatisfied mit der lokalen Stabszene, er entschied, sein Glück auf einem on-line-datierenservice zu versuchen. Er zeigte mir die Profile einiger Mädchen, die an ihm interessiert schienen. Grasen durch diese wurde ich angeschlagen durch, wie eine große Majorität von ihnen aufgeführtes „Einkaufen“ als „eine der Sachen ich die meisten tun mögen.“ Hier sah ich Beweis vom größten, das meiste breite Skalagehirn, das in der Geschichte wäscht. Kümmern Sie nie, sich mit Freunden heraus zu hängen, sich kümmern nie zu lesen, oder Schreiben oder das Nehmen geht in den Park; was diese amerikanischen Mädchen anscheinend tun möchten, ist die meisten in ihrer Ersatzzeit Nehmen ein Weg durch das Mall. Das Einkaufen hat nicht geändert - es ist einfach ein Prozeß, wie das Gehen zum Zahnarzt oder das Heftig zerreißen der Unkräuter aus unserem Garten heraus: Mittel zu einem Ende. Dennoch hier war es, scheinbar der Selbstzweck. Diese weitverbreitete Vorstellung des Einkaufens, da a hinter Zeit mich wundernd über die Implikationen erhielt von, was, als Kultur, wir bewerten und über, was uns glücklich bildet. Einige Theorien spielen zu einer Richtung der internen Leere an, die die Ansammlung „der materiellen Statussymbole“ vorübergehend behebt. Für mich ist die Notwendigkeit zu kaufen eine Anzeige, die, da eine Gesellschaft wir und unsere Leben mit materiellem Besitz in einer irregeführten Bemühung zwingend durcheinanderzuwerfen, Leben zum vollsten zu leben in beträchtlichem Ausmaß unsicher und unausgeführt sind.

Während Kinder wir unseren Eltern folgen, während sie die Einkaufenkarre durch die Gänge drücken und „bitten, Mamma kann Sie mich kaufen dieses? Mamma kann Sie mich kaufen das?“ und wenn sie unveränderlich ihr Hauptnr. rüttelt, fühlen wir distraught. Das populäre Zicklein an der Schule kommt in tägliches mit glänzendem und neuem etwas, und jeder schaut bis zu ihm. Wir schreien und Traum des Tages, den wir nicht - der Tag, als wir die, welche sind die Kategorie, die erben mit glänzendem und neuem etwas täglich ist - um um den Tag bitten müssen, als jeder bis zu uns schaut. Wenn dieser zuverlässige Tag ankommt, fühlen wir elated. Wir kaufen die Sachen, die jeder wünscht und aus diesem Grund beachtet jeder uns. Die Einkaufenerfahrung wird ein Ausdruck, der von unserer Freiheit, aber von unserem Wert als Menschen in den Augen von anderen nicht gerecht ist. In dieser Richtung ist es keine überraschung daß viele von uns wirklich Phasen zu kaufen. Ich, daß Käufe besser ist, als ich, der nicht; ich, daß Käufe hat, mehr Selbstachtung - sein ich, der glaubt, wie L'Oreal sagt, das ich „kaufe, weil ich wert es“ bin -

dort diese unleugbare Kommerzialisierung des Lebens bin: Toshiba erklärt mir, um zu kaufen zwecks „Freiheit beschließen Sie,“ - Diesel bittet mich, das ihre Jeans „für erfolgreiches Leben“ zu kaufen - Coca-cola mir erklärt, daß es zu verbrauchen alkoholfreie Getränke also ich die Dose ist „, die auf der Koksseite des Lebens“ Phasen ist - Mars Süßigkeit bittet mich zu kaufen, weil „ein Mars ein Tag mir zu arbeiten, stillzustehen hilft und zu spielen“. Solche korporative Slogans sind herum vom Moment gewesen, den wir in die Welt gedrückt wurden. Es würde dumm sein zu denken, daß wir gehandhabt haben, durch ihre endlose Bemühung unberührt aufzuwachsen, uns anzuspannen - besonders, nicht wenn wir oben aufpassendes Nachschule Fernsehen wuchsen. Schopenhauer, sobald besagt, dem im Leben ein Mann tun kann, was er wünscht, er seien Sie, kann nicht wünschen, was er wünscht. Ich denke, daß das Einkaufen eine äusserung des Umfanges geworden ist, in dem wir nicht können, als gesagter Schopenhauer, zu wünschen was wir wünschen, aber anstatt was wir, um erklärt werden zu wünschen wünschen.
Unser eigenes psychologisches Wohl beiseite, betrachten die Sozial-/moralischen Implikationen von für das Vergnügen von ihm geistlos einfach kaufen. Wal-Handelszentrum sagt „außer Geld. Lebhaftbesseres“ aber an welchen moralischen Kosten? Sie sind erschwinglicher, bedeutet bequemer Verbrauch, daß Sie zum Schließen hinunter Tausenden des unabhängig besessenen Geschäfts beitragen, und ein Geschäft anstatt, stützend, das durchweg menschliche Rechte verletzt. Die Coca-colafirma ist vom Wiederverkaufen seiner Industrieabfälle zu den indischen Landwirten als Düngemittel, trotz seiner enthaltenen gefährlichen Chemikalien schuldig. Mars Stäbe (zusammen mit Hersheys und Nestle) bilden ihre Süßigkeit mit dem Kakao, der von den Bauernhöfen auf der Elfenbeinküste und dem Ghana, die, gekauft wird Kinderarbeit verwenden (und in einigen Fällen Kind enslavement). Als gebeten, einen grösseren Prozentsatz ihres Kakaos von den Messehandel Bauernhöfen zu kaufen, reagierten diese Korporationen, indem sie sagten, daß es nicht ihre Verantwortlichkeit ist, ihre Praxis zu ändern, da sie nicht persönlich die Bauernhöfe besassen, von denen sie den Kakao kauften. Ich finde diese Art von Haltung überwiegend und nicht nur innerhalb des korporativen Kreises, aber im Allgemeinen zerstreut unter der Bevölkerung.

Diese sind einige Beispiele gerecht, aber die Wahrheit ist, daß eine beträchtliche Majorität von Korporationen sind schuldig von irgendeinem Grad menschlichen Rechten und von den Klimaverletzungen alle im Namen des Veranlassens Sie, Ihr Geld für ihren Misten auszugeben gross-schoß. Furchtsame Sache ist daß ihre Taktiken haben gearbeitet auf uns alle entlang - sie erklären uns, daß was wünschenswert ist und wir ihnen glauben. Dieseljeansinhaber wird veranschlagen, wie sagend, „wir verkaufen nicht ein Produkt, verkaufen wir einen Lebensstil“ - und ich glaube, daß dieses die Philosophie hinter die meisten Marken ist, die wir gezwungen werden zu kaufen. Aber der Lebensstil, den sie versuchen, uns zu verkaufen, ist eine verpackte Phantasie gerecht von, was uns glücklich bilden soll - eine Phantasie, die uns hält zu kaufen und alle ignoriert zu häufig die kalte Wirklichkeit seiner Verfolgung für Profit. Indem wir beschließen zu kaufen, bis wir ohne einen einzelnen Gedanken auf die moralischen Tätigkeiten von Hauptkorporationen abfallen, die wir von kaufen, sind wir vom Beitragen rechts ihre menschlichen von Verletzungen dadurch schuldig. Einerseits innerhalb einiger korporativer Kreise habe ich gesehen, daß das Wort „Bewußtsein“ ironisch in „aWEARness“ als Marketing-Strategie morphed, die versucht, die öffentlichkeit über verschiedene Sozialausgaben zu informieren, beim sie gleichzeitig drängen, das Produkt zu kaufen mit der gegebenen Sozialanzeige verband. Kenneth Cole ist einer von diesen, und seine (innen) berühmten Werbekampagnen haben ein eindeutiges sozial bewußtes Aroma und tragen Slogans wie „wir, sind alle möglichen [AIDS] Fördermaschinen“ über den neuesten Tendenzen in den Handtaschen. Jetzt zugegebenermaßen ist diese Annäherung zur korporativen und allgemeinen Gleichgültigkeit zu solchen Ausgaben in hohem Grade vorzuziehend, aber gleichzeitig kann ich nicht Denken helfen, daß solches ADS, bei der Richtung unserer Aufmerksamkeit zu den wichtigen Sozialausgaben (und fallen Sie vorbei ihre Produkte und Dienstleistungen) zurück, sie in der commodifying Prozeßphilanthropie sind, und Mitleid selbst.

Comprar como um passatempo
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Diversos dias há um amigo disse-me que isso, unsatisfied com a cena local da barra, se decidiu tentar sua sorte em um serviço datando em linha. Mostrou-me os perfis de algumas meninas que pareceram interessadas nele. Browsing com estes eu fui golpeado por como uma maioria grande deles “shopping listado” como “uma das coisas mim gosta de fazer a maioria.” Aqui eu vi a prova do mais grande, a maioria de cérebro largo da escala que lava-se na história. Nunca ocupe-se pendurar para fora com amigos, nunca ocupam-se ler, ou a escrita ou fazer exame andam no parque; o que estas meninas americanas querem aparentemente fazer a maioria em seu tempo de reposição é tomada um a caminhada através do mall. O Shopping não mudou - é simplesmente um processo, como ir ao dentista, ou rasgar as ervas daninhas fora de nosso jardim: meios a uma extremidade. Contudo aqui estava, seemingly a extremidade nse. Esta percepção difundida do shopping porque a após o tempo me começou que quer saber sobre as implicações de o que, como uma cultura, nós avaliamos, e sobre o que nos faz felizes. Algumas teorias allude a um sentido do emptiness interno que a acumulação “de símbolos materiais do status” remedie temporariamente. Para mim, a necessidade comprar é uma indicação que porque uma sociedade nós é vastamente insecure e unfulfilled, e para desordenar compulsively nossas vidas com possessões materiais em um esforço misguided viver vida ao mais cheio.

Enquanto as crianças nós seguem nossos pais enquanto empurram o carro de shopping através dos corredores, e o pedem o “Mom pode você comprar-me isto? O Mom pode você comprar-me isso?” e quando agita invariàvel seu No. principal, nós sentimos distraught. O miúdo popular na escola vem em diário com o algo brilhante e novo, e todos olha até ele. Nós gritamos, e sonho do dia onde nós não teremos que pedir - o dia em que nós seremos esses que vêm na classe diária com o algo brilhante e novo - o dia em que todos olhará até nós. Quando esse dia fiel chega nós sentimos elated. Nós compramos as coisas que todos quer e para essa razão todos observa-nos. A experiência do shopping transforma-se uma expressão nao justa de nossa liberdade, mas de nosso valor como seres humanos nos olhos de outros. Neste sentido, não é nenhuma surpresa que muitos de nós verdadeiramente vivos comprar. Mim que as compras são melhores do que mim que não; eu que as compras têm mais respeito do self - seu mim que acredita, como L'Oreal diz, que eu compro “porque eu sou worth ele” -

lá é este commercialization undeniable da vida: Toshiba diz-me para comprar “escolha a liberdade” - o Diesel me diz para comprar que suas calças de brim “para a vida bem sucedida” - a coca-cola me diz que a consumir é bebidas macias assim que mim lata “viva no lado do coke da vida” - o doce de Marte diz-me para comprar porque “um Marte um o dia me ajuda trabalhar, descansar e jogar”. Tais slogans incorporados foram ao redor do momento onde nós fomos introduzidos no mundo. Seria foolish pensar que nós controlamos crescer acima não afetados por seu esforço ceaseless nos enganchar - especialmente não se nós crescemos a televisão acima prestando atenção da após-escola. Schopenhauer uma vez que dito que na vida um homem pode fazer o que quer, seja ele não pode querer o que quer. Eu penso de que o shopping se transformou um manifestation da extensão a que nós não podemos, como Schopenhauer dito, para querer o que nós queremos, mas queremos preferivelmente o que nós somos ditos para querer.
Nosso próprio bem estar psicológico de lado, considera implicações sociais/morais mindlessly de comprar simplesmente o prazer dele. O Wal-Mart diz “excepto o dinheiro. Melhor vivo” mas em que custo moral? Você é mais affordable, o consumo confortável significa que você está contribuindo ao fechamento abaixo milhares do negócio independentemente possuído, e preferivelmente suportando um negócio que violates consistentemente direitas humanas. A companhia da coca-cola é culpada de reselling seu desperdício industrial aos fazendeiros Indian como o fertilizante, apesar de seus produtos químicos perigosos contendo. As barras de Marte (junto com Hershey e Nestle) fazem seu doce com a cacau comprada das fazendas na costa de marfim e no Ghana que usam o trabalho de criança (e no enslavement da criança de alguns casos). Quando pedidos para comprar uma porcentagem mais grande de sua cacau das fazendas do comércio da feira, estes corporaçõs responderam dizendo que não é sua responsabilidade mudar suas práticas desde que não possuíram pessoalmente as fazendas de que compraram a cacau. Eu encontro este tipo da atitude prevalent, e não somente dentro do círculo incorporado, mas dispersado mais geralmente entre a população.

Estes são justos alguns exemplos, mas a verdade é que uma maioria vasta de grande-disparou em corporaçõs é culpada de algum grau de direitas humanas, e de violações ambientais todos no nome de o começar gastar seu dinheiro em seu crap. A coisa Scary é que suas táticas tem trabalhado em nós todos longitudinalmente - dizem nos que o que é desejável, e nós o acreditamos. O proprietário Diesel das calças de brim é citado como sendo dito, “nós não estamos vendendo um produto, nós estamos vendendo um estilo de vida” - e eu acredito que esta é a filosofia atrás de a maioria dos tipos que nós somos compelidos comprar. Mas o estilo que de vida estão tentando nos vender é justo um fantasy empacotado de o que é suposto para nos fazer felizes - um fantasy que nos mantenha comprar, e tudo ignoram demasiado frequentemente a realidade fria de sua perseguição para o lucro. Escolhendo comprar até que nós deixamos cair sem um único pensamento às ações morais de corporaçõs que principais nós compramos de, nós somos desse modo culpados de contribuir a suas direita humanas violações. Na uma mão, dentro de alguns círculos incorporados eu vi que a palavra “consciência” morphed ironically no “aWEARness” como uma estratégia do marketing que tentasse informar o público de várias edições sociais, ao simultaneamente as incitar comprar o produto associou com a mensagem social dada. Kenneth Cole é um destes, e suas (dentro) campanhas anunciando famosas têm um sabor social conscious distinto, carregando slogans tais como “nós são todos os portadores potenciais [do AIDS]” sobre as tendências as mais atrasadas em uns hand-bags. Agora, admittedly, esta aproximação é altamente preferível ao indifference incorporado, e público a tais edições, mas ao mesmo tempo eu não posso ajudar pensar de que tais anúncios, no processo de dirigir nossa atenção às edições sociais importantes (e opte perto por seus produtos e serviços) eles estão no philanthropy commodifying process, e o compassion próprio.

Shoppa som en hobby
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Flera dagar sedan berättade en vän mig att det, unsatisfied med lokalen bommar för plats, han avgjorde till försök hans lycka på en tjänste- on-line datummärkning. Han visade mig att profilerar av några flickor som verkade intresserade i honom. Att bläddra till och med dessa sloggs jag av hur en stor majoritet av dem listade ”shopping” som ”en av saker som jag gillar för att göra mest.”, Här sågar jag motståndskraftigt av det mest stor, mest bred fjällhjärntvätt i historia. Vara besvärad aldrig att hänga ut med vänner, varar besvärad aldrig läsning, eller handstil eller att ta går i parkera; vad dessa amerikanflickor önskar som synes att göra, är mest i deras extra- tid taken per gå till och med gallerien. Shopping har inte ändrat - det är enkelt ett processaa, något liknande som går till tandläkaren eller river weedsna ut ur vår trädgård: hjälpmedel till en avsluta. Yet här var det, seemingly självändamålet. Denna utbredda föreställning av shopping, som en förgången tid fick mig som undrar om implikationerna av vad, som en kultur, vi värderar och om vad gör oss lyckliga. Några teorier allude till en avkänning av den inre tomheten som ackumulationen av ”materiella statussymboler” botar tillfälligt. För mig är det behovsköp en indikering som, som ett samhälle oss är vastly otryggt och unfulfilled, och tvångsmässigt belamrar våra liv med materiella besittningar i ett misguided försök att bo liv till det mest full.

Som barn oss följer våra föräldrar, som de skjuter den shoppa vagnen till och med gångarna och frågar ”, kan momen dig köp mig detta? Momen kan dig köp mig det?”, och när hon skakar invariably hennes head nr., oss distraught känselförnimmelse. Den populära ungen på skolar kommer i dagligt med något som är skina och som är ny, och alla ser upp till honom. Vi gråter, och drömmen av dagen som vi ska inte måste att fråga - dagen, då vi ska, är de som är kommande in i, klassificerar dagligt med något som är skina och som är ny - dagen, då alla ska look upp till oss. När den trogna dag ankommer oss den upprymda känselförnimmelsen. Oss köp som saker alla önskar, och därför märker alla oss. Shoppingen erfar blir ett uttryck som inte är rättvist av vår frihet, men av vårt, värderar, som människor i synar av andra. I denna avkänning är det ingen överrrakning att många av oss som riktigt är levande till köp. Mig, att buys är bättre, än mig som inte; mig att buys har mer själv som respekt - dess mig som är det troar, lika L'Oreal något att säga, I-köp ”, därför att I-förmiddagvärd det” -

där är denna undeniable commercialization av liv: Toshiba berättar mig till köp för att ”välj frihet” - dieseln berättar mig till köp som deras jeans ”för lyckat uppehälle” - cocaen - cola berättar mig att konsumera det är läsk så jag canen ”bor på colasidan av liv” - fördärvar godisen berättar mig att till köp, därför att ”a fördärvar en dag hjälper mig att fungera, vila och leka”. Sådan företags slogan har varit omkring från ögonblicket som vi sköts in i världen. Det skulle är dåraktigt till funderare som vi har klarat av för att växa upp opåverkade vid deras ändlösa försök att haka oss - speciellt inte om vi växte hålla ögonen på upp, efter-skola televisionen. Schopenhauer, när said, som i liv en man kan göra vad han önskar, var honom, kan inte önska vad han önskar. Funderare I, som shopping har blivit en manifestation av graden, som vi kan inte till, som sagda Schopenhauer, att önska vad vi önskar, men önskar i stället vad vi berättas för att önska.
Vår egna psykologiska brunn - vara åt sidan, betrakta de sociala/moraliska implikationerna av mindlessly att shoppa enkelt för nöjet av det. Pengar för Wal-Mart något att säga”räddning. Bo bättre”, men på vad som är moralisk, kosta? Du är mer som man har råd med bekvämmare förbrukningshjälpmedel som du bidrar till bokslut besegrar tusentals självständigt ägd affär, och i stället understödja en affär, som konsekvent överträder mänsklig rättighet. Coca-colaföretaget är skyldigt av att återförsälja dess industriella förloradt till indiska bönder som gödningsmedel, illvilja dess innehållande farliga kemikalieer. Fördärvar bommar för (tillsammans med Hersheys och Nestle) gör deras godis med kakaon som inhandlas från lantgårdar på elfenbenet för att segla utmed kusten och Ghana som använder barnarbete (och i vissa fall barnenslavement). När du frågas att inhandla en mer stor procentsats av deras kakao från mässahandel, brukar, dessa korporationer reagerade vid ordstäv att det inte är deras ansvar att ändra deras övar, sedan de inte ägde personligen lantgårdarna som de köpte från kakaon. Jag finner denna förhärska sort av inställningen, och inte endast inom det företags cirkla, men allmänare skingrat bland befolkningen.

Dessa är rättvisa några exempel, men sanningen är, att en stora majoriteten av stor-sköt korporationer är skyldig av någon grad av mänsklig rättighet, och alla miljö- kränkningar i det känt av att få dig att spendera dina pengar på deras skit. Det läskiga tinget är att deras taktik har varit funktionsdugligt på alla oss along - de berättar oss att vad är önskvärd, och vi tror dem. Den diesel- jeansägaren citeras som efter att ha sagts, ”säljer vi inte en produkt, säljer vi ett liv utformar” - och jag tror denna är filosofin bak mest av brännmärker oss tvingas till köp. Men livet utformar dem är pröva att sälja oss är rättvist en emballerad fantasi av vad är förment att göra oss lyckliga - en fantasi som alltid oss köpandet, och alltför ignorerar ofta den kalla verkligheten av dess jakt för vinst. Genom att välja att shoppa kassalåda, tappar vi utan en singeltanke till de moraliska handlingarna av ha som huvudämne korporationer oss köp från, oss är därmed skyldiga av att bidra till deras mänsklig rättighet kränkningar. Å ena sidan inom något företags cirklar mig har sett att uttrycka ”medvetenhet” morphed ironically in i ”aWEARness”, som en marknadsföra strategi, som försök att informera allmänheten av olikt samkväm utfärdar, fördriver mana samtidigt dem till köp produkten som är tillhörande med det givna sociala meddelandet. Kenneth Cole är en av dessa, och hans (in) berömda reklamkampanjer har en distinkt socialt medveten anstrykning som uthärdar slogan liksom ”oss, är alla potentiella [BISTÅR], bärare” över de senaste trenderna i hand-bags. Nu admittedly, att närma sig detta är högt helst till företags, och sådan offentlig likgiltighet utfärdar, men samtidigt kan jag inte hjälpa tänkande som sådan annonser, i det processaa av att rikta vår uppmärksamhet till det viktiga samkvämet utfärdar (och standardinställ deras produkter och servar by) dem är i den processaa commodifying filantropin och medkänsla sig själv.

Ходить по магазинам как хоббио
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Несколько дней тому назад друг сказал мне тому, unsatisfied с местным местом адвокатского сословия, он решил попытаться его везение на online датируя обслуживании. Он показал мне профили немного девушок показались заинтересованными в ем. Browsing до эти я был поражен как большое большинство их listed «покупка» как «одна из вещей я любит сделать большую часть.» Здесь я увидел доказательство самого большого, большинств широкий мозг маштаба моя в истории. Никогда не помните повиснуть вне с друзьями, никогда не помните прочитать, или сочинительство или принимать гуляют в парк; эти американские девушки явно хотят сделать большая часть в их свободном временени будет взятие прогулка через мол. Покупка не изменяла - будет просто процессом, как идти к dentist, или срывать засорители из нашего сада: середины к концу. Но здесь оно было, seemingly end in itself. Это widespread воспринятие покупкы по мере того как a за временем получил меня интересуя о прикосновенностях, как культура, мы оцениваем, и о делает нас счастливо. Некоторые теории allude к чувству внутренне emptiness накопление «материальных символов общественного положения» временно исправляет. Для меня, потребностью купить будет индикация которая по мере того как общество мы более обширно insecure и unfulfilled, и compulsively создать суматоху наши жизни с материальными владениями в misguided усилии жить жизнь к самой полной.

По мере того как дети мы следуют за ZA нашими родителями по мере того как они нажимают магазинную тележкау через междурядья, и спрашивают «мама может вы купить меня этим? Мама может вы купить меня тем?» и когда она беспеременно не трястиет ее головное нет, мы чувствуем distraught. Популярный малыш на школе приходит в ежедневное с что-то глянцеватым и новым, и каждое смотрит до его. Мы плачем, и сновидение дня, котор мы спросить - день когда мы будем одними come into тип ежедневный с что-то глянцеватым и новым - день когда каждое посмотрит до нас. Когда тот точно день приезжает мы чувствуем elated. Мы покупаем вещи, котор каждое хочет и для той причины каждое замечает нас. Опыт покупкы будет выражением справедливым нашей свободы, но нашего значения как людские существования in the eyes of другие. В этом чувстве, будет никаким сярпризом что много из нас поистине в реальном маштабе времени купить. Я что покупкы более лучшие чем я не делает; я что покупкы имеют больше уважения собственной личности - свое я верит, как l' Oreal говорит, котор я покупаю «потому что я worth он» -

там буду этой undeniable коммерциализацией жизни: Toshiba говорит мне для того чтобы купить «выберите свободу» -, котор дизель говорит мне купить их джинсыы «для успешно прожития» - кокаа-кол говорит мне уничтожить его будет безалкогольными напитками поэтому мной чонсервная банка «в реальном маштабе времени на стороне кокса жизни» - конфета Mars говорит мне купить потому что «mars день помогает мне работать, отдыхать и играть». Такие корпоративные лозунги вокруг от момента, котор мы были нажаты в мир. Оно было бы сдуру для того чтобы думать мы управляло вырасти вверх unaffected их безпрерывным усилием закрепить нас - специально не если мы выросли вверх наблюдая телевидение после-школы. Schopenhauer как только сказанн в жизни человек может сделать он хочет, будьте им не может хотеть он хочет. Я думаю что покупка была выраженностью размера к мы не можем, как сказанное Schopenhauer, хотеть мы хотим, но вместо хотим мы сказаны для того чтобы хотеть.
Наше собственное психологическое добро - был в сторону, рассматривайте социальные/нравственные прикосновенности mindlessly ходить по магазинам просто для удовольствия его. Wal-Рынок говорит «за исключением деньг. Лучшее в реальном маштабе времени» но на что нравственной цене? Вы affordableее, удобное потребление намеревается что вы способствуете к закрывать вниз с тысяч независимо имеемого дела, и вместо поддерживающ дело которое последовательно нарушает права человека. Компания кокаы-кол виновна перепродавать свое промышленные отходы и выбросы к индийским хуторянин как удобрение, несмотря на свои содержа опасные химикаты. Адвокатские сословия Mars (вместе с Hershey и устроьтесь удобно) делают их конфету при закупленное какао от ферм на Берега Слоновои Кости и Гане используют детский труд (и in some cases enslavement ребенка). После того как я спрашиваны, что закупило большой процент их какаа от ферм торговлей ярмарки, эти корпорации ответили путем говорить что не будет их ответственностью изменить их практики в виду того что они лично не имели фермы от которых они купили какао. Я считаю эту вроде ориентацию превалирующе, и not only внутри корпоративный круг, но более вообще после того как я разметан среди населенности.

Эти справедливы немного примеров, но правда что подавляющее большинство больш-сняло корпорации виновно некоторого STEPENи прав человека, и относящих к окружающей среде нарушений всех in the name of получать, что вас потратило вашу деньг на их гречихе. Scary вещь что их тактик работала на нас всех вперед - они говорят нам желательно, и мы верим им. Закавычат тепловозное предпринимателя джинсыов как говорил, «мы не продаем продукт, мы продаем уклад жизни» - и я верю это будет общее соображение за большим частью из тавр, котор мы вынуждены купить. Но уклад жизни, котор они пытаются продать нас справедливо упакованная фантазия предположены, что делает нас счастливо - фантазия держит нас купить, и все слишком часто игнорируют холодную реальность своего преследования для профита. Путем выбирать ходить по магазинам до мы падаем без одиночной мысли к нравственным действиям главных корпораций, котор мы покупаем от, мы таким образом виновны способствовать к их правам человека нарушения. С другой стороны, внутри некоторые корпоративные круги я видел слово «осведомленность» иронически morphed в «aWEARness» как философия маркетинга которое пытает сообщить публика различных социальных вопросов, пока одновременно принуждающ, что они купили продукт связал с, котор дали социальным сообщением. Кеннет Cole одним из этих, и его (внутри) известными рекламными кампаниями имеют определенный социально сознательный флейвор, нося лозунги such as «мы будут все потенциальные несущие [AIDS]» над самыми последними тенденциями в hand-bags. Теперь, по общему признанию, этот подход высоки предпочтитен к корпоративному, и общественному равнодушию к таким вопросам, но в то же самое время я не могу помочь думать что такие объявления, in the process of сразу наше внимание к важным социальным вопросам (и мимо не выполните их продукты и обслуживания обязательство) они находятся в отростчатой commodifying филантропии, и участливость сам.

Het winkelen als Hobby
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Verscheidene dagen geleden vertelde een vriend me dat, unsatisfied met de lokale staafscène, hij besliste zijn geluk op de online daterende dienst te proberen. Hij toonde me de profielen van een paar meisjes die in hem geinteresseerd schenen. Het doorbladeren deze werd ik geslagen door hoe een grote meerderheid van hen het vermelde „winkelen“ als „één van de dingen die ik heb gehouden van om de meesten te doen.“ Hier zag ik bewijs van het grootst, de meeste brede was van schaalhersenen in geschiedenis. Let nooit op hangend uit met vrienden, nooit meningslezing, of het schrijven van of nemend gangen in het park; wat deze Amerikaanse meisjes blijkbaar de meesten in hun vrije tijd willen doen is neemt een gang door de wandelgalerij. Het winkelen is niet veranderd - het is eenvoudig een proces, als het gaan naar de tandarts, of tearing het onkruid uit onze tuin: een middel tot een eind. Maar toch hier was het, schijnbaar het eind op zichzelf. Deze wijdverspreide waarneming van het winkelen als afgelopen tijd kreeg me benieuwd zijnd over de implicaties van wat, als cultuur, wij taxeren, en over wat ons gelukkig maakt. Sommige theorieën zinspelen op een betekenis van interne emptiness die de accumulatie van „materiële statussymbolen“ tijdelijk verhelpt. Voor me, is de behoefte te kopen een aanwijzing dat als maatschappij wij enorm onzeker en onvervuld, zijn en dwingend ons leven met materieel bezit in een misleide inspanning volstoppen om het leven aan het meest volledig te leven.

Als kinderen volgen wij onze ouders aangezien zij de het winkelen kar door de doorgangen duwen, en vragen „Mom u me dit kan kopen? Mom kan u me kopen dat?“ en wanneer zij onveranderlijk haar hoofdnr schudt, voelen wij verward. Het populaire jonge geitje op school komt binnen elke dag met glanzend en nieuw iets, en iedereen kijkt tot hem. Wij schreeuwen, en droom van de dag wij niet - de dag wanneer wij de die in klasse elke dag met glanzend en nieuw iets komen zullen zijn - de dag zullen moeten vragen wanneer iedereen tot ons zal kijken. Wanneer die gelovige dag aankomt voelen wij verrukt. Wij kopen de dingen iedereen wil en om die reden merkt iedereen ons op. De het winkelen ervaring wordt een uitdrukking niet alleen van onze vrijheid, maar van onze waarde als mensen voor anderen. In deze betekenis, is het geen verrassing dat velen van ons echt om leven te kopen. Me die koop ben beter dan me die niet; me die koop heb meer zelfrespect - zijn me die geloof, als L'Oreal zegt, koop ik „omdat ik“ de moeite waard ben -

daar ben deze onbetwistbare introductie op de markt van het leven: Toshiba vertelt me kopen „vrijheid“ kiezen - de Diesel vertelt me om hun jeans „te kopen voor het succesvolle leven“ - Coca-cola vertelt me om te verbruiken het is frisdranken zodat kan ik „aan de cokeskant van het leven“ leven - het Suikergoed van Mars vertelt me om te kopen omdat „a een dag helpt me werken, in de war brengt rusten en spelen“. Dergelijke collectieve slogans zijn rond van het ogenblik geweest wij in de wereld werden geduwd. Het zou dwaas zijn te denken wij onaangetast door hun onafgebroken inspanning erin zijn geslaagd te groeien om ons vast te haken - niet vooral als wij het letten op na-schooltelevisie groeiden. Schopenhauer zei eens dat in het leven een mens kan doen wat hij wil, hij niet kan willen is wat hij wil. Ik denk dat het winkelen een manifestatie van de mate is geworden waarin wij, als bovengenoemde Schopenhauer, niet kunnen willen wat wij, maar in plaats daarvan willen wat wij willen om worden verteld te willen.
Onze eigen psychologisch goed - opzij zijnd, overweeg de sociale/morele implicaties van mindlessly het winkelen eenvoudig voor het genoegen van het. Wal-Mart zegt „sparen Geld. Leef beter“ maar aan welke morele kosten? U bent meer betaalbaar, betekent de comfortabele consumptie dat u tot de sluiting van duizenden van onafhankelijk bezeten zaken bijdraagt, en in plaats daarvan steunend zaken die constant rechten van de mens overtreden. Het coca-colabedrijf maakt zich schuldig aan het opnieuw verkopen van zijn industrieafval aan Indische landbouwers als meststof, ondanks zijn bevattende gevaarlijke chemische producten. De Staven van Mars (samen met Hershey en Nestle) maken hun suikergoed met cacao die van Landbouwbedrijven op Ivoorkust en Ghana wordt gekocht die kindarbeid (en in sommige gevallen kindenslavement) gebruiken. Wanneer gevraagd om een groter percentage van hun cacao van eerlijke handelslandbouwbedrijven te kopen, antwoordden deze bedrijven door te zeggen dat het niet hun verantwoordelijkheid is om hun praktijken te veranderen aangezien zij persoonlijk niet de landbouwbedrijven bezaten waarvan zij de cacao kochten. Ik vind dit soort houding, en niet alleen binnen de collectieve cirkel overwegend, maar meer over het algemeen verspreid onder de bevolking.

Dit zijn enkel een paar voorbeelden, maar de waarheid is dat een overgrote meerderheid van groot-schotbedrijven aan één of andere graad van rechten van de mens, en milieuschendingen allen in naam van het ertoe brengen van u om uw geld aan hun crap te besteden zich schuldig maakt. Het enge ding is dat hun tactiek aan ons allen heeft gewerkt - zij vertellen ons wat wenselijk is, en wij geloven hen. De diesel eigenaar van Jeans wordt geciteerd zoals hebben gezegdd, „wij verkopen geen product, verkopen wij een levensstijl“ - en ik geloof dit de filosofie achter de meeste merken is wij om worden gedwongen te kopen. Maar de levensstijl zij proberen om ons te verkopen is enkel een verpakte fantasie van wat verondersteld is om ons gelukkig te maken - een fantasie die ons houdt kopend, en maar al te vaak de koude werkelijkheid van zijn achtervolging voor winst negeert. Door te verkiezen te winkelen tot wij zonder één enkele gedachte aan de morele acties van belangrijke bedrijven dalen die wij hebben gekocht van, wij schuldig maken daardoor ons aan het bijdragen tot hun rechten van de mensschendingen. Enerzijds, binnen sommige collectieve cirkels die ik het woord „voorlichting“ ironisch morphed in „aWEARness“ als een marketing strategie heb gezien die probeert om het publiek over diverse sociale kwesties te informeren, terwijl gelijktijdig het aansporen van hen om het product te kopen verbonden aan het bepaalde sociale bericht. Kenneth Cole is één hiervan, en zijn (binnen) beroemde reclamecampagnes hebben sociaal een verschillend bewust aroma, dragende slogans zoals „wij zijn alle potentiële [dragers van AIDS]“ over de recentste tendensen in handtassen. Nu, algemeen bekend, is deze benadering hoogst verkieslijk aan collectieve, en openbare onverschilligheid aan dergelijke kwesties, maar tezelfdertijd kan ik niet helpen denkend dat dergelijke advertenties, tijdens het leiden van onze aandacht aan belangrijke sociale kwesties (en door gebrek hun producten en diensten) zij in de proces commodifying filantropie, en medeleven zelf zijn.

يتسوّق كهواية
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
عدّة أيام [أغو] قالني صديقة أنّ, غيرراض مع المحلّية قضيب مشهد, هو قرّر أن يحاول حظه على متوفّر على شبكة الإنترنات يؤرّخ خدمة. هو أبدىني القطاع جانبيّ من [ا فو] بنات أنّ بدا راغبة في ه. يستعرض من خلال هذا [ستروك] أنا كان ب كيف أغلبية عظيمة من هم مدرج في البورصة "تسوق" بما أنّ "واحدة من الأشياء أنا يحبّ أن يتمّ أكثر." هنا رأى أنا برهان من العظيمة, كثير دماغ [ويد سكل] يغسل في تاريخ. أبدا باليت يعلق خارجا مع صديقات, أبدا يبالي يقرأ, أو يمشي كتابة أو يأخذ في المتنزهة; ماذا هذا بنات أمريكيّة ظاهريّا يريدون أن يتمّ أكثر في [سبر تيم] هم لقطة [ا] مشية من خلال المركز تجاريّ. لم يغيّر تسوق يتلقّى - هو ببساطة عملية, مثل يذهب إلى الطبيب الأسنان, أو يمزّق العشبة ضارّة من حديقتنا: [منس] إلى نهاية. مع ذلك هنا كان هو, على ما يبدو ال [إند ين يتسلف]. هذا إدراك واسع انتشار تسوق بما أنّ [ا] بعد وقت حصلني يتساءل حول التضمنات من ماذا, كثقافة, نحن نقدّم, وحول ماذا يجعلنا سعيدة. يلمح بعض نظريات إلى إحساس من خلاء داخليّة أيّ التراكم من "مادّيّة وضع رموز" مؤقّتا يعالج. ل ي, الحاجة أن يشتري دلالة أنّ بما أنّ مجتمعة نحن يكون بوفرة غير آمن و [أونفولفيلّد], و [كمبولسفلي] ركمت حيواتنا مع امتلاك مادّيّة في جهد خاطئة أن يعيش حياة إلى ال يشبع.

بما أنّ أطفال نحن يتبعون والدنا بما أنّ هم يدفعون ال [شوبّينغ كرت] من خلال المماش, ويسأل "[موم] يستطيع أنت اشتريتني هذا? [موم] يستطيع أنت اشتريتني أنّ?" وعندما يهزّ هو دائما رفضه رئيسيّة, نحن نشعر ذاهلة. يأتي الجدية شعبيّة في مدرسة في يوميّة مع شيء مضيئة وجديدة, وكلّ واحد ينظر حتّى ه. نحن نصرخ, وحلم من اليوم نحن لن نضطرّ سألت - اليوم عندما سيكون نحن الأحد [كم ينتو] صنف يوميّة مع شيء مضيئة وجديدة - اليوم عندما كلّ واحد سينظر حتّى نا. عندما أنّ يصل يوم أمينة نحن نشعر تيّه. نحن نشتري الأشياء كلّ شخص يريد ول أنّ سبب يلاحظنا كلّ شخص. التسوق يصبح خبرة تعبير لا صحيحة من حريتنا, غير أنّ من قيمتنا ك [هومن بينغ] [إين ث س وف] أخرى. في هذا إحساس, هو ما من مفاجأة أنّ كثير من نا حقّا حيّة أن يشتري. ال ي أنّ [بوس] جيّدة من ال ي أنّ يتمّ لا; ال ي أنّ يتلقّى [بوس] كثير [سلف رسبكت] - ه ال ي أنّ يصدق, مثل [ل]' [أرل] يقول, أنا أشتري "لأنّ أنا أكون يساوي هو" -

هناك أكون هذا تسويق أكيدة حياة: اخترت [توشيبا] يقولني أن يشتري [إين وردر تو] "حرية" - ديزل يقولني أن يشتري جان هم "لمعيشة ناجحة" - كوكاكولا يقولني أن يستهلك هو [سفت درينك] لذلك أنا علبة "حيّة على الكوس جانب الحياة" - مرّيخ سكّر نبات يقولني أن يشتري لأنّ "مرّيخ [ا] يوم يساعدني عملت, استرحت ولعبت". قد كان هذا شعارات متضامنة حوالي من العزم نحن كان دفعت داخل العالم. هو كان حمقاء أن يفكّر قد أدار نحن أن ينمو فوق غير متأثر بجهدهم مستمرّة أن يعقفنا - خصوصا لا إن نحن نمانا فوق يراقب [أفتر-سكهوول] تلفزيون. [سكهوبنهور] ما إن يقول أنّ في حياة رجل يمكن أتمّت ماذا هو يريد, يكون هو يستطيع لا يريد ماذا هو يريد. أنا أفكّر أنّ قد أصبح تسوق إظهار من المدى إلى أيّ نحن نستطيع لا, ك [سكهوبنهور] يقال, أردت ماذا نحن نريد, غير أنّ بدلا من ذلك يريد ماذا نحن يكون قلت أن يريد.
يعتبر نا خاصّة [ولّ-بينغ] نفسانيّة على حدة, الاجتماعيّة/تضمنات أخلاقية من [ميندلسّلي] يتسوّق ببساطة للمتعة من هو. [ول-مرت] يقول "باستثناء مال. حيّة جيّدة" غير أنّ في ما تكلفة أخلاقية? أنت أكثر في المتناول, يعني إستهلاك مريحة أنّ أنت تسهم إلى ال يغلق نزولا إلى آلاف من بشكل مستقلّ يمتلك عمل, وبدلا من ذلك يساند عمل أنّ باستمرار ينتهك حقوق الإنسان. الكوكاكولا شركة مذنبة من يبيع نفايته صناعيّة إلى [فرمرس] هنديّة كسماد, على الرغم من ه يحتوي مادّة كيميائيّة خطرة. سكنت مرّيخ قضبان (مع [هرشي] و) يجعلون سكّر نباتهم مع [ككا] يشترى من مزارع على ساحل العاج وغانا أيّ يستعمل طفلة عمل (وأحيانا طفلة استعباد). عندما يسأل أن يشتري نسبة مئويّة عظيمة من [ككا] هم من معرض تجارة مزارع, استجاب هذا مؤسسات ب يقول أنّ هو ليس مسؤوليتهم أن يغيّر ممارساتهم بما أنّ هم لم شخصيّا امتلكوا المزارع من أيّ هم اشتروا ال [ككا]. أنا أجد هذا نوع من موقف سائدة, وليس فحسب ضمن الدائرة متضامنة, غير أنّ أكثر عموما يفرق بين الالسّكان.

هذا صحيحة [ا فو] مثل, غير أنّ الحقيقة أنّ [بيغ-شوت] [فست مجوريتي] من مؤسسات مذنبة من بعض درجة الحقوق الإنسان, وانتهاكات بيجيّة كلّ باسم يحصل أنت أن ينفق مالك على [كرب] هم. شيء مريعة أنّ تكتيكاتهم يتلقّى يكون يعمل على نا كلّ جانبا - يقولنا هم ماذا يكون مرغوبة, ونحن نصدقهم. ديزل جان اقتبست مالكة بما أنّ يتلقّى يقال, "نحن لا نبيع منتوج, نحن نبيع [ليف ستل]" - وأنا أصدق هذا الفلسفة خلف أكثر من الإشارات نحن يكون أجبرت أن يشتري. غير أنّ ال [ليف ستل] هم يكون يحاولون أن يبيعنا صحيحة يعبّأ تصور من ماذا يكون افترضت أن يجعلنا سعيدة - يتجاهل تصور أنّ يحافظنا يشتري, وكلّ أيضا غالبا الحقيقة باردة من مطاردته لربح. ب يختار أن يتسوّق حتّى يسقط نحن دون فكرة وحيد إلى الأعمال أخلاقية من مؤسسات كبريات نحن نشتري من, نحن بذلك مذنبة من يسهم إلى حقوق الإنسانهم انتهاكات. [أن ث ون هند], ضمن بعض دوائر متضامنة قد رأى أنا الكلمة "حالة وعي" بسخرية [مورفد] داخل "[أورنسّ]" كتسويق إستراتيجية أيّ يحاول أن يعلم الجمهور من إصدارات مختلفة اجتماعيّة, بينما في وقت واحد يعجّلهم أن يشتري المنتوج صحب مع ال يعطى رسالة اجتماعيّة. [كنّث] [كل] واحدة من هذا, وه (داخل) يتلقّى [أدفرتيز كمبين] مشهورة [فلفوور] بارزة واعية [سسلّي], يحمل شعارات مثل "نحن كلّ ممكنة [[أيدس]] شركة نقل جويّ" على الاتّجاهات متأخّرة في [هند-بغس]. قصّرت الآن, باعتراف, هذا مقاربة جدّا مفضّلة إلى متضامنة, ولامبالاة عامّة إلى هذا إصدارات, غير أنّ [أت ث سم تيم] أنا يستطيع لا يساعد يفكّر أنّ هذا [أد], خلال يوجّه إنتباهنا إلى إصدارات مهمّة اجتماعيّة (وجانبا هم منتوجات وخدمات) هم في المعامل [كمّوديفينغ] إحسان, وشفقة بنفسي.